شگفتي‌هاى آفرينش (ترجمه توحيد مفضل) - ميرزايي، نجفعلي - الصفحة ٢٦ - ٦ - مشابهت توحيد مفضل با قرآن كريم

مجلس سوم: در باره شگفتيهاى آفرينش طبيعت مجلس چهارم: در باره ناملايمات و مصائب‌

٦- مشابهت توحيد مفضّل با قرآن كريم‌

اين يك شيوه قرآنى است كه مردم دعوت شوند به تأمل و تدبّر در باره اشيا و موجودات پيرامون خود. با يك نظر اجمالى در مى‌يابيم كه قرآن كريم بارها و بارها مردم را به تدبر و نگريستن در چيزهايى فراخوانده كه مردم در طول روز و بلكه هر لحظه و هر ساعت با آن در تماس هستند.

قرآن كريم مردم را تشويق مى‌كند كه به «شتر»، «آسمان»، «كوهها» و «زمين» بنگرند. راستى مگر مردم آنها را نديده‌اند؟ در پاسخ بايد گفت: آرى ديده‌اند، اما در آنها درنگ و انديشه نكرده‌اند. اگر مردم در همين امور «به ظاهر بديهى» بنگرند و براستى در آنها انديشه و تدبر نمايند، به شگفتيهاى تمام اجزاى آفرينش پى مى‌برند. امام صادق- عليه السّلام- نيز كه قرآن ناطق است مردم را به تأمل در كوه، دشت، دريا، آسمان، زمين، حيوان، انسان، پرنده، درنده و ... فرا مى‌خواند.

نظم، تدبير، حكمت، اندازه‌گيرى و هماهنگى در اشيا محيّر العقول است.

در اين جهان هستى همه اجزا، از ستاره تا ذرّه با حكمت شگفتى همراه است. امّا چون انسان تدريجا با اين جهان هستى آشنا مى‌شود براى او همه چيز عادى و طبيعى جلوه مى‌كند. هنگامى كه انسان به دنيا مى‌آيد هيچ چيز نمى‌فهمد.[١] اندك اندك رشد مى‌كند و با پيرامون خود آشنا مى‌شود. اين شناخت چنان آرام و

[١] حكمتهاى فراوان اين امر نيز در سخنان امام- عليه السّلام- آمده است.