شگفتي‌هاى آفرينش (ترجمه توحيد مفضل) - ميرزايي، نجفعلي - الصفحة ١٥١ - مجلس چهارم

مجلس چهارم‌

مفضّل گويد: بامداد روز چهارم، به خدمت مولايم- عليه السّلام- شتافتم. به من اجازه ورود داده شد. به فرمان امام- عليه السّلام- بر زمين نشستم. آنگاه امام- عليه السّلام- فرمود:

از ماست تحميد و تسبيح و تعظيم و تقديس اسمى كه از همه قديمتر و نورى كه از همه بزرگتر است، آن كسى كه بلند مرتبه و بسيار آگاه، صاحب جلالت و اكرام، آفريننده همه هستى، فانى‌كننده تمام عالمها و روزگاران، صاحب سرّ مستور و غيب محظور و نام مخزون و علم مكنون است. صلوات و بركات او بر رساننده وحى و رسالت باد، كسى كه او را بشير و نذير و به اذنش دعوت‌كننده به سوى خداى و چراغ روشنايى بخش برگزيد تا آن كه هلاك مى‌شود با دليل و بيّنه باشد و آن كه حيات مى‌يابد با دليل و بيّنه باشد. (سوره انفال، آيه ٤٢) از جانب آفرينشگر جلّ و علا بر او و خاندانش صلوات پاكيزه و تحيات زاكيه و زاينده باد. هميشه روزگاران در گذشته و حال بر او و ايشان سلام و رحمت و بركات الهى باد؛ زيرا آنان شايسته و مستحق آن هستند.