لاصلوة لمن لايصلّى فى االمسجد مع‌المسلمين إلا لعلّة، ولاغيبة لمن صلّى فى بيته و رغبة عن جماعتنا و من رغب عن جماعة المسلمين سقط عدالته و وجب هجرانه؛[١]

كسى كه به همراه مسلمانان در مسجد، نماز نمى‌گذارد، نمازش كامل نيست، مگر آنكه كناره‌گيرى او براساس عذر شرعى باشد. غيبت كسى كه از توده مردم با ايمان كناره مى‌گيرد و در منزل خود نماز مى‌خواند، جايز است؛ و عادل نيست و كناره‌گيرى از او لازم است.

امام صادق عليه السلام نيز مى‌فرمود:

من خلع جماعة المسلمين قدر شِبرٍ خلع ربقة الايمان من عنقه؛[٢]

كسى كه به‌قدر يك وجب از جماعت مردم با ايمان فاصله گيرد، پيمان ايمان خود را بريده است.

ه. آميختگى دين با سياست‌

امام راحل قدس سره هشدار مى‌داد:

اگر كسى دين را از سياست جدا بداند، خدا، رسول و ائمّه معصومين را تكذيب كرده است.[٣] ترديدى نيست كه نغمه جدايى دين از سياست از سوى دشمنان اسلام است؛[٤] زيرا اسلام دينى است كه با سياست آميخته است.[٥] ولايتى كه رسول‌خدا صلى الله عليه و آله در اداره جامعه داشت، بدون ترديد براى ولى فقيه نيز در دوران غيبت، ثابت است‌[٦] و اين از مسائل ضرورى و بديهى است.[٧] و اين ولايت، همان ولايت رسول‌اللّه است؛[٨] زيرا برقرارى نظام سياسى غيراسلامى به معناى ناديده گرفتن بُعد سياسى اسلام است.[٩] دخالت در سياست در رأس تعليمات انبيا است.[١٠]

[١]. سفينةالبحار، ج ١، ص ١٧٦، مادّه« جمع».

[٢]. همان،

[٣]. صحيفه‌نور، ج ٢٠، ص ٢٩- ٢٨.

[٤]. ولايت فقيه،( حكومت اسلامى)، ص ٢٣.

[٥]. صحيفه‌نور، ج ٩، ص ١٣٦.

[٦]. ولايت فقيه، ص ٦٣ و ١٧٢.

[٧]. همان.

[٨]. صحيفه‌نور، ج ١٠، ص ٢٧ و ٣٠ و ج ٧، ص ٥٨.

[٩]. ولايت فقيه، ص ٣٢ و ٦٦.

[١٠]. صحيفه‌نور، ج ١٥، ص ١٤٤ و ٢١٧.