ترديدى نيست كه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله نيز در اين مورد همچون ساير رسولان الهى است؛ با اين تفاوت كه دين او گسترده‌تر و حكومت او جاودانه است و تا پايان مرحله زندگى دنيوى انسان را شامل مى‌گردد؛ زيرا به تمام نيازهاى انسان در قرآن اشاره شده و پيامبرش را از آنها آگاه ساخته است.[١]

در درس گذشته خوانديم كه دين و سياست در فرهنگ اسلامى به گونه‌اى با يكديگر آميخته‌اند كه تصّور جدايى ميان آن‌دو، ممكن نيست. به همين دليل، پيامبر صلى الله عليه و آله و امامان معصوم عليهم السلام را «ساسة العباد»[٢] (سياستمدار امّت) خوانده‌اند.

انديشه جدايى دين از سياست ارمغان بيگانگان است و چند گروه به آن دامن مى‌زنند:

١. سرخوردگان كليسا و ناآشنايان با مكتب حيات‌بخش اسلام.

٢. خود باختگان در مقابل پيشرفت‌هاى علمى و صنعتى.

٣. شيفتگان مكاتب مادّى.

٤. دانشمندان بى‌اطّلاع يا كم اطّلاع از عمق منطق دين و حقايق دينى.

٥. عافيت‌طلبان.

[١]. و نزّلنا عليك الكتاب تبياناً لكلّ شى‌ءٍ.( نحل/ ٨٩) در اين باره به دو حديث اشاره مى‌كنيم: عن الباقر عليه السلام قال: انّ اللّه لم يدغ شيئاً تحتاج اليه الامّة الى يوم القيامة الّا انزله فى كتابه و بيّنه لرسوله.( بحارالانوار، ج ٨٩، ص ٨٤)؛ الاسلام يعلو و لايعلى عليه.( وسائل الشيعه، ج ١٧، ص ٣٧٦)

[٢]. مفاتيح‌الجنان،( زيارت جامعه).