پيامبراكرم صلى الله عليه و آله از راه‌هاى مختلف، امّت را به اطاعت از اميرمؤمنان على عليه السلام در دوران پس از خود فرا مى‌خوانده است. «واقعه غدير» و تعيين حضرت امير عليه السلام به‌عنوان خليفه و امر به اطاعت از او تأييد مكتب حيات‌بخش تشيّع و شيعه اماميّه است.

بنابراين مذهب تشيّع كه مذهب «اثنى عشرى» (دوازده امامى) نيز خوانده مى‌شود، بر اساس دستورهاى اكيد پيامبر صلى الله عليه و آله شكل گرفته و بر اثر گردن نهادن به ولايت اميرمؤمنان على عليه السلام (خليفه پيامبر) پس از رحلت پيامبر تحقّق يافته است. براين اساس، مؤسّس مذهب تشيّع جز شخص پيامبر صلى الله عليه و آله نيست.

ب. مذهب جعفرى‌

حضرت امام قدس سره در اين وصيّت‌نامه با كمال صراحت چنين گفته‌اند:

ما مفتخريم كه مذهب ما جعفرى است كه فقه ما كه درياى بى‌پايان است يكى از آثار اوست و ما مفتخريم به همه ائمه معصومين عليهم صلوات اللّه و متعهّد به پيروى آنانيم.[١] ما مفتخريم كه پيرو مذهبى هستيم كه رسول خدا مؤسّس آن به امر خداوند تعالى بوده.[٢]

در كلام حضرت امام قدس سره سخن از مذهب جعفرى است و البتّه شيعه اماميّه، به امامت دوازده امام معصوم كه آخرين آنها زنده و ناظر بر امور ولى غايب است، اعتقاد دارد. راز توجّه شيعه به امام جعفر صادق عليه السلام و شهرت شيعه اماميّه به «مذهب جعفرى» به اين دليل است كه خورشيد وجود هر يك از امامان معصوم ما بر اثر وجود ابرهاى متراكم طاغوت‌ها و

[١]. وصيّت‌نامه، ص ٣، سطر ٢٤- ٢٣.

[٢]. همان، سطر ٩.