درسهايى از وصيت نامه امام خمينى( ره)

درسهايى از وصيت نامه امام خمينى( ره) - شفيعى مازندرانى، محمد - الصفحة ٤٤

پيام‌هاى شورآفرين كربلا و حماسه عاشورا يكى ديگر از عوامل جاودانگى آن است.

كدام ملّت انقلابى است كه در حيات فردى و اجتماعى خود به پيام معروف كربلا «هيهات منّاالذلّة»[١] توجّه نكرده باشد و پيرو منطق رهايى بخش آن نباشد؟ و نيز كدام آزادى خواه پاك ضمير است كه از كلام الهى عاشورا «رضا اللّه رضانا اهل البيت»[٢] درس اخلاص و حركت نياموخته باشد و همچنين كدام مسلمان جان بركف و مجاهد فى سبيل‌اللّه است كه از شعار ارجمند پرچمدار كربلا «الامن كان فينا باذلًا مهجته موطّنا على لقاء اللّه نفسه فليرحل معنا»[٣] جوش و خروش ديگر به سر نپرورده باشد؟ پيام مهم امام حسين عليه السلام اين است كه اگر نجات اسلام و سرنگون كردن پرچم اهريمنان، به اهداى خون و ايثار جان آدمى بستگى دارد، بايد مضايقه نكرد و دريغ روانداشت. امام راحل قدس سره بر اين اساس همواره مى‌فرمود:

بايد بُعد سياسى نهضت كربلا را براى مردم بيان كرد و سيّدالشهدا برحسب روايات ما و به حسب عقايد ما از آن وقتى كه از مدينه حركت كرد، مى‌دانست كه چه مى‌كند و مى‌دانست كه شهيد مى‌شود، حتّى قبل از تولّد او، جبرئيل اين مسأله را به رسول خدا اطلاع داده بود.[٤] محرّم، فرياد مظلوم بر سر ظالم است و اين پرخاش و فرياد بايد زنده بماند.[٥]

٥. درس‌ها و دستاوردهاى نهضت عاشورا

درس‌هاى آموزنده و دستاوردهاى شورآفرين و حيات‌بخش حماسه عاشورا چه در زمان قيام و چه بعد از آن و چه در دوران‌هاى بعد تا به امروز، قابل شمارش نيستند. بيدارى اجتماعى، رسوايى گردانندگان نظام اموى و بر ملا شدن توطئه آنان، ايجاد حركت در جامعه عليه نظام حاكم آن روز، به صدا در آوردن زنگ‌هاى خطر و دميدن روح ايثار در كالبد جامعه، تحمّل مشكلات براى تحقق آرمان‌هاى والا، تقويت روح بيدارى و روحيه اميد كه «إنّ الباطل كان زهوقاً» گوشه‌اى از درس‌ها و دستاوردهاى اين حركت شور آفرين است.

مهم‌ترين درس‌ها و دستاوردهاى اين قيام را مى‌توان چنين بر شمرد:


[١]. فرزانه، احمد، نهج‌الشهادة، ص ٢١٩.

[٢]. صدوق، جامع‌الاخبار، فصل ٥٤، باب الخوف.

[٣]. هر كه در راه‌[ هدف‌] ما جان بركف گرفته و آرزومند ديدار خداست، با ما در راه شود.( همان)

[٤]. صحيفه نور، ج ١٨، ص ١٤٠، پرورش روح، ج ٢، ص ٥٦٣؛ فضائل الخمسة: ج ٣، ص ٢٧٠- ٣٢١؛ تهذيب التهذيب، ج ٧، ص ٤٥١.

[٥]. صحيفه نور، ج ٢٠، ص ٢١.