١. دانشگاه بايد مركز تربيت صحيح باشد؛[١] زيرا مركز تعيين سعادت و شقاوت، ملّت است‌[٢] و اگر دانشگاه اصلاح شود، كشور اصلاح مى‌شود.[٣] ٢. براى اسلامى كردن دانشگاه بايد تلاش و جدّيت كرد.[٤] بايد در دانشگاه علوم معنوى هم تدريس شود.[٥] و بايد دانست كه مسئوليت دانشگاه سنگين‌تر و حسّاس‌تر از ساير قسمت‌ها است.[٦] ٣. ضرر عالم بدون تهذيب، بيشتر از جاهل بدون دانش است.[٧] دانشگاهى كه تهذيب نفس نداشته باشد، جز فساد حاصلى ندارد و هرچه بر سر بشر مى‌آيد از علم بدون تهذيب است.[٨] ترديدى نيست كه علم در دل انسان فاسد، زيان‌بارتر از نادانى است.[٩] دانشگاه مركز همه چيز است، حتّى تشكيل دولت و بايد دانشگاه اسلامى شود تا براى كشور مفيد گردد.[١٠] مى‌دانيد كه دانش تنها، فايده‌اى ندارد و بايد با تعهّد همراه باشد؛ در آن صورت مى‌تواند مفيد واقع شود و در پيش خدا آبرومند باشد.

٤. دانشگاه‌ها نه تنها مراكزى براى تهذيب و تعليم جوانان مى‌باشند، بلكه لازم است تا جوانان‌

[١]. صحيفه‌نور، ج ١٢، ص ١٩٣ و ج ١٩، ص ٢٥٣.

[٢]. همان، ج ١٢، ص ٥٩.

[٣]. همان، ج ١٩، ص ١٤٢ و ج ١٩، ص ٢٥٣.

[٤]. همان، ج ٧، ص ٨٤.

[٥]. همان، ج ١٥، ص ٢٥٠.

[٦]. همان، ج ٧، ص ٨٤.

[٧]. همان.

[٨]. همان، ج ١٧، ص ١٨ و ٢٠.

[٩]. همان، ص ٢٠.

[١٠]. همان، ج ١٨، ص ١٣٣.