پاسخ: آمرزش الهى چند سبب دارد، از آن جمله: دعا، توبه وشفاعت است، پس همان طور كه قبولى دعا وتوبه و تحقّق آمرزش به سبب آن دو، به معناى كرنش خالق در برابر مخلوقات نيست بلكه معناى آن، رساندن رحمت الهى بر بندگان است، شفاعت نيز چنين است؛ يعنى خالق، رساندن رحمت بر بندگانش را وابسته به شفاعت دانسته است. هدف از اين وابستگى، اثر تربيتى است كه رابطه بين مردم، انبيا و اوليا را مستحكم كرده و بر جايگاه آنان به عنوان الگو و رهبر جامعه تأكيد دارد.

از آن جا كه خداى سبحان، خودش باب شفاعت را گشوده و شفاعت گنندگان را معيّن كرده وويژگى و حال شفاعت شوندگان را تعريف نموده است؛ ديگر هيچ پايه واساسى براى اين اشكال وشبهه باقى نمى‌ماند.

شبهه دوّم:

لازمه «شفاعت» اين است كه شفيع، بيش از خداوند، نسبت به بندگان، رحمت و دلسوزى داشته باشد!

پاسخ: از مطالب گذشته روشن شد كه «شفاعت» تصميمى نيست كه شفيع، بدون اراده الهى بدان اقدام نموده باشد بلكه تنها درى است‌