در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٤ - ٢ - شفاعت شرعى وصحيح

اوّلًا: با اجازه خداوند باشد.

ثانياً: از طرف افرادى باشد كه خداوند از آنان راضى است وآنان را براى شفاعت تعيين كرده است.

ثالثاً: اين كه براى افرادى شفاعت كنند كه خداوند به شفاعت براى آنان راضى است.

در چند آيه، به شرط اوّل اشاره شده كه از آن جمله است‌آيه:

... مَن ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ ...[١]

«كيست كه نزد او (خدا)، جز با اجازه او شفاعت كند؟»

اين آيه خود بر شرط دوّم هم دلالت دارد، زيرا اگر اجازه از طرف خداى سبحان صادر شود، اجازه براى شفاعت وشفاعت‌كننده نيز خواهد بود و اين مطلب، به معناى رضايت خداى تعالى از شفاعت كننده است.

قرآن در مورد شرط سوّم مى‌فرمايد:

... وَلا يَشْفَعُونَ إِلا لِمَنِ ارْتَضَى ...[٢]

«وآنان جز براى كسى‌كه خدا راضى [به شفاعت براى او] است شفاعت نمى‌كنند».

[١] - بقره( ٢): ٢٥٥.

[٢] - انبياء( ٢١): ٢٨.