در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٢ - ١ - شفاعت باطل
باطل بودن اين شفاعت، روشنتر از آن است كه احتياج به توضيح داشته باشد؛ چرا كه اينها:
اوّلًا: خودشان حقّ شفاعت را براى خودشان قايل شده اند.
و ثانياً: معتقدند كه بتها داراى فكر واثر گذارى در خداى سبحان هستند. وگفتنى است كه اين دو ديدگاه، هر دو باطل است؛ زيرا:
أوّلًا: شفاعت خودش اقتضاى اين را دارد كه شفيع، مورد قبول پذيرنده شفاعت باشد، پس چگونه بتها مىتوانند پيش خدا شفيع باشند؟
ثانياً: شفيع، هيچ قدرتى مستقل از قدرت خداى سبحان ندارد؛ بنابراين، فرض اين كه شفيع مؤثّر در خداى متعال باشد، محال است؛ بنابراين، امور ياد شده اصلًا شفاعت نيست و تنها انبوهى از خيالات و وهميّات است.
قرآن كريم در پاسخ آن مىفرمايد:
وَاتَّقُواْ يَوْماً لا تَجْزِي نَفْسٌ عَن نَّفْسٍ شَيْئاً وَلَا يُقْبَلُ مِنْهَا شَفَاعَةٌ وَلَا يُؤْخَذُ مِنْهَا عَدْلٌ وَلَا هُمْ يُنصَرُونَ.[١]
«واز آن روزى بترسيد كه كسى مجازات ديگرى را نمىپذيرد ونه از او شفاعت پذيرفته مىشود و نه غرامت از او قبول خواهد شد ونه يارى مىشوند».
روشنتر از اين آيه، آيه ديگرى است كه مىفرمايد:
[١] -. بقره( ٢): ٤٨.