در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٣ - ٢ - شفاعت شرعى وصحيح

... لَيْسَ لَهُم مِّن دُونِهِ وَلِيٌّ وَلَا شَفِيعٌ ...[١]

« [روزى كه در آن،] ياور وسرپرست وشفاعت كننده‌اى جز او (خدا) ندارند».

ونيز در آيه ديگرى مى‌فرمايد:

قُل لِّلَّهِ الشَّفَاعَةُ جَمِيعًا لَّهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ‌[٢]

«بگو: تمام شفاعت از آن خدا است [زيرا] حاكميّت آسمانها وزمين، از آن اوست».

پس سخن مشركان در مورد شفاعت و شفاعت‌كنندگان، بى پايه وبدون سند است؛ چرا كه شفاعت، رحمتى است كه خداوند از طريق واسطه‌هايى كه خودش بر مى‌گزيند وتعيين مى‌كند، بر بندگانش بخشيده است. «رحمت» نيز شامل مشركان نمى‌شود. وشفاعت كنندگان، واسطه‌هايى هستند كه خداوند آنان را تعيين فرموده است، نه آن‌كه مشركان آنان را برگزيده باشند.

شفاعت كننده، واسطه رحمت رسانى است، نه سبب آن، به خاطر همين دلايل، شفاعتى كه منجر به شرك شود، باطل است.

٢- شفاعت شرعى وصحيح‌

«شفاعت شرعى و صحيح» شفاعتى است كه:

[١] - انعام( ٦): ٥١.

[٢] - زمر( ٣٩): ٤٤.