«حديث شناسان، حنش را تضعيف كرده اند؛ او همان حسين بن قيس است به كنيه ابو على رحبى معروف است. احمد بن حنبل و غيره او را ضعيف دانسته اند، بخارى نيز مى گويد: احاديث حنش مجهول است و حديثش نوشته نمى شود».

عقيلى بعد از نقل حديث: «هر كس بين دو نماز را جمع كند، به درستى مرتكب يكى از گناهان كبيره شده است» مى گويد:

«اين حديث، مجهول است و كسى از آن تبعيّت نكرده بلكه اصل و ريشه ندارد و روايتى كه ابن عبّاس از پيامبر اكرم (عليهما السلام) نقل كرده مبنى بر اين كه رسول خدا (عليهما السلام) بين نماز ظهر و عصر را جمع كرد، صحيح است».[١] بنابر اين، اطلاقى كه در روايات است، تخصيص نمى خورد.

مسأله اى كه سبب شده فقهاى مذاهب اسلامى در مسأله جمع دو نماز با هم اختلاف پيدا كنند و بر خلاف صريح روايات، فتوا بدهند، به برداشت و فهم آنان از اوقات نماز و تقسيم وقت به مختص و مشترك بر مى گردد. طبيعت پايبندى به اين تقسيم بندى باعث مى شود كه مسأله چنيين مطرح شود:

[١] - سنن ترمذى: ١/ ٣٥٦، باب ٢٤ ح ١٨٨.