تنها بيماران با آن حضرت نماز خوانده باشند، در صورتى كه ظاهر احاديث اين است كه آن حضرت با اصحاب خود نمازها را به جاى آوردند و در روايت صحيح ابن عبّاس به اين مطلب تصريح شده است».[١]

ه-: شواهد جواز جمع‌

در مقابل رأى عدم جواز جمع دو نماز در وطن، چندين روايت از جواز جمع به نظر مى‌رسد:

١- اصحاب صحاح و مسانيد، غير از بخارى، در كتابهاى خود فصلى به نام: ( (الجمع بين الصلاتين)) قرار داده اند و در آن، روايتهايى را كه درباره جمع نمازها وارد شده بررسى نموده اند و اين دليلى بر جمع به صورت مطلق مى باشد. در صورتى كه منظور آنها چيز ديگرى باشد، بايستى دو فصل جدا گانه تشكيل مى دادند؛ يكى جمع نمازها در وطن و فصل ديگر، جمع نمازها در سفر، امّا از آن‌جا كه چنين تقسيم ننموده اند و همه روايات را با هم در يك فصل‌آورده اند، همين دليل بر جواز جمع مطلق است.

و از اين كه بخارى در صحيح خود، چنين شيوه اى را بر نگزيده است، تعارضى با ديگران ندارد؛ چون اصحاب صحاح مانند: مسلم،

[١] - شرح زرقانى بر موطّأ مالك: ١/ ٢٦٣، باب الجمع بين الصلاتين.