«علما راجع به روايات جمع بين دو نماز، گرايشها و تاويلهاى مختلفى دارند. بعضى گفته اند: هنگام باران، نمازها را با هم مى خوانند و اين نظر مشهور برخى از بزرگان پيشين است، امّا اين تفسير به دليل روايت ابن عبّاس:

«من غير خوف و لا مطر»

ضعيف است.

برخى در تأويل روايت گفته اند: اگر هوا ابرى باشد و ظهر را بخواند و بعد از صاف شدن هوا بفهمد وقت نماز عصر داخل شده و آن را بجا آورد، اشكالى ندارد.

نووى مى گويد: اين قول هم باطل است؛ به خاطر آن كه اگر كمترين احتمال براى توجيه نماز ظهر و عصر دارد، هيچ گونه احتمالى براى توجيه نماز مغرب و عشا نيست.

عدّه ديگرى در تأويل روايات جمع گفته اند: نماز ظهر را تا آخر وقت آن به تأخير اندازد و در آن وقت بخواند. وقتى ظهر را تمام كند، وقت نماز عصر مى شود و در آن وقت، عصر را به جاى آورد، در نتيجه جمعى از دو نماز ظاهر مى شود.

نووى در شرح خود مى نويسد: اين توجيه ضعيف، يا باطل است؛ چون با ظاهر روايت ناسازگار است و قابل قبول نيست.

و همچنين مى افزايد: بر خورد ى كه ابن عبّاس به هنگام سخنرانى از خود نشان داد، آشكارا احتمال اين تأويل را از بين مى برد.