در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٣ - ج تأكيد صحاح بر مطلق جواز جمع

عبد الله بن شقيق گويد: از پاسخ ابن عبّاس، دلم آرام نشد، پيش ابوهريره رفتم و اين حديث را از او پرسيدم. ابو هريره سخن ابن عبّاس را تصديق كرد».[١]

و به روايتى، ابن عبّاس، به آن مرد تميمى گفت:

«مادرت به عزايت بنشيند! ما در عهد رسول خدا (عليهما السلام) بين دو نماز جمع مى كرديم».[٢]

٥- از ابن عبّاس نقل است:

«پيامبر در مدينه نماز ظهر و عصر را با هم خواندند. ابو زبير گفت: از سعيد پرسيدم: چرا چنين كرد؟ او در ايّام عادى گفت: من همين سؤال را از ابن عبّاس پرسيدم. او پاسخ داد: أراد أن لا يحرج أحداً من أمَّته؛ نمى خواست كسى از امّت خود را به زحمت بيندازد».

٦- همچنين به نقل از ابن عبّاس آمده است:

«پيامبر اكرم (ع) در مدينه- بدون اين كه حالت فوق العاده اى باشد- نمازهاى ظهر و عصر و مغرب و عشا را با هم خواندند»[٣].

در حديث ابن معاويه آمده است:

[١] - صحيح مسلم: ٢» ١٥١؛ مسند ابن حنبل: ١/ ٢٥١.

[٢] - صحيح مسلم: ٢/ ١٥٣.

[٣] - صحيح مسلم: ٢/ ١٥٣.