«اگر غسق را به ظاهر شدن تاريكى تفسير كنيم، معناى آن اوّل مغرب است. با چنين برداشتى از آيه، اوقات نماز به سه وقت تقسيم مى شود؛ وقتى براى زوال، وقتى براى اوّل غروب و هنگامه فجر. زوال، وقت مشترك ميان نماز ظهر و عصر است و اوّل غروب، زمان مشترك نماز مغرب و عشاست، پس مطلقا جايز است كه بين فريضه ظهر و عصر و ميان نماز مغرب و عشا جمع نمود».

او مى گويد:

«ولى دليل داريم كه جمع بين نمازها بدون عذر جايز نيست؛ بنابر اين، لازم است هنگام سفر، يا بارش باران و مانند اينها جمع را جايز بدانيم».[١]

علامه حلّى مى گويد:

براى هر يك از نمازهاى ظهر و عصر، دو وقت است؛ يكى: مختص و ديگرى: مشترك. وقت مخصوص نماز ظهر از زوال خورشيد شروع مى شود تا مدّتى كه براى خواندن آن مى گذرد و وقت مخصوص نماز عصر، به اندازه خواندن آن در آخر وقت است و بين اين دو وقت، زمان مشترك ميان ظهر و عصر است. وقت مخصوص نماز مغرب، به اندازه بجا آوردن آن پس از غروب آفتاب است و وقت مختص به نماز

[١] - تفسير كبير، فخر رازى: ٢١/ ٢٧.