پس مشروعيّت برگزارى اجتماعات جشن و سرور كه همراه با يادآورى مسائل مهمّ دينى باشد- تا مادامى كه انسان در ميان يك جامعه بشرى زندگى مى‌كند- يك تمايل و خواسته انسانى است كه دوشادوش فطرت بشرى و برخواسته از طبيعت انسان است؛ و لذا مى‌بينيم كه مسلمانان در مناسبتهاى مختلف دينى، از هماهنگ شدن با اين روش انسانى عقلايى تخلّف نمى ورزند. و اين چيزى كه ابن تيميّه براى ما نقل مى‌نمايد، يكى از همان دهها مسأله‌اى است كه حكايت از اين واقعيّت دارد و در زندگى مسلمانان انعكاس مى‌يابد؛ چون به طور طبيعى با فرهنگ عمومى و مسائل مهمّى كه موجب استحكام جامعه مى‌گردد، هماهنگ و منسجم است و همين مسأله خود دليل بر اين است كه ريشه برگزارى جشنها و اجتماعات براى مناسبتهاى اسلامى، به عصر پربركت ظهور اسلام بر مى‌گردد.

آزادترين و معتدل‌ترين نظريّه در اين مسأله- در ميان متأخّرين- نظريّه آقاى سعيد حوّى است كه از جواز برگزارى مناسبتهاى اسلام عموماً و از بزرگداشت جشن ميلاد پيامبر اكرم (ص) خصوصاً با ادلّه‌اى قانع كننده حمايت نموده است. وعلى رغم اين كه او خود اصرار دارد كه بدعت به دو قسمت «ممدوح» و «مذموم» تقسيم مى‌گردد، ولى بر متعصّبانى كه معناى بدعت را به خوبى نفهميده‌اند، تاخته است و لذا مى‌گويد: