آنها را انكار نمايد و همين مقدار براى شرعى بودن مراسم جشن ميلاد، كافى است، و آن را متصّف به صفت شرعى مى‌كند و آن را از مظاهر بارز و مصاديق روشن و آشكار مشروعيّت قرار مى‌دهد.

از همين جاست كه برخى از علماى اهل سنّت از طريق ادلّه صحيح كلّى، به عمق انتساب اين مسأله به شريعت مقدّس پى برده‌اند و لذا برخى از آن، با عنوان‌ «البدعة الحسنة» ياد كرده‌اند.

ابن حجر در اين مورد مى‌گويد:

«كار برگزارى جشن ميلاد، بدعتى است كه از هيچ يك از گذشتگان صالح در سه قرن اوّل، نقل نشده است، ولى با اين حال، داراى خوبيها و معايبى است. و هر كس در كار خود به دنبال خوبيها باشد و از ضدّ آنها پرهيز نمايد، آن كار بدعت حسنه خواهد بود و اگر غير از اين باشد، نه».[١]

و امام ابو شامه در اين مورد مى‌گويد:

«از بهترين بدعتهايى كه در زمان ما انجام مى‌گيرد، چيزى است كه در هر سال، در روزى كه مصادف با روز ولادت پيامبر (ص) انجام مى‌شود؛ مثل صدقات و كارهاى خوب و آشكار كردن زيورآلات و اظهار سرور. اين كار با توجّه به اين كه جزء احسان بر

[١] - المواسم و المراسم جعفر مرتضى عاملى: ٦٢، به نقل از: رساله المقصد، چاپ شده با النعمة الكبرى على العالم؛ التوسل بالنبى و جهلة الوهّابّيين: ١١٤.