در اين آيه كريمه خداى سبحان از پيامبرش موسى (ع) مى‌خواهد كه «ايّام الله» را ياد آورى نمايد، پس معناى آن اين است كه: يادآوردن «ايام الله» امرى مطلوب و نزد خدا دوست داشتنى است؛ چون «ايّام الله» كه تنها اختصاص به موسى (ع) و امّت او ندارد بلكه امرى است كه در همه امم وجود دارد. و مقصود از «ايّام»، فقط زمان نيست بلكه منظور از آن، يادآوردن حوادث بزرگ گذشته است. و علّت اين كه به نام «ايّام» نامگذارى شده است، به خاطر اين است كه: آن روزها ظرفى هستند براى واقع شدن اين حوادث، چه آن ايّام، ايّام نعمت باشند، يا ايّام سختى و بلا. چون روزها هر دو نوع از اين حوادث را دارا هستند.

اين حوادث و وقايع، همان مصاديق فاعليّت خدا در جوامع بشرى هستند؛ بنابراين، يادآوردن آنها از مسائل مهمّ پيامبر (ص) و يكى از ابعاد تبليغى و تربيتى آن حضرت براى امّتش مى‌باشد.

و يادآوردن و پند دادن به وسيله «ايّام الله بزرگ»، تنها زمانى جامه عمل مى پوشد كه در آن ايّام، حوادث مهمّى اتّفاق افتاده باشد.

و معناى آيه اين است كه: «اى رسول خدا! آنان را با تشويق و ترساندن، پندشان ده» و «تشويق» آن است كه آنچه را خدا به آنان و امّتهاى گذشته- كه به پيامبران پيشين ايمان آورده‌اند- نعمت داده و همراه با حوادث بزرگى بوده، ياد آورى شوند. مانند آنچه بر عاد و ثمود و ديگران اتّفاق افتاد.