«بزرگداشتهاى فراوانى كه از طرف خوبان و متديّنين از مردم براى پيامبر (ص) برگزار مى‌شد، موجب شد كه روز ولادت آن حضرت را در سال ٣٠٠ ه-. ق. جشن بگيرند.»[١]

يعنى پيش از اين تاريخ نيز جشنها برگزار مى‌شده است، ولى در اين قسمت از تاريخ، از حالت فردى، به جشنهاى اجتماعى تبديل شد و دليل آن هم، همان اهمّيّتهاى فراوانى بوده است كه خوبان و متديّنين از مردم مسلمان، براى اين روز قايل بوده‌اند. و لذا از كرجى (متوفاى ٣٤٣ ه-. ق) نقل شده است كه:

«او از زهّاد و متعبّدين بوده كه (هميشه روزه بود و) جز در عيدين (فطر و قربان) و روز ميلاد پيامبر (ص) روزه‌اش را افطار نمى‌كرد)).[٢]

و قسطلانى مى‌گويد:

«اهل اسلام، ماه ولادت آن حضرت را جشن گرفته و وليمه مى‌دهند و در شبهايش صدقه‌هاى مختلفى مى‌پردازند و شادمانى خود را ظاهر مى‌سازند و بر نيكيهاى خود مى‌افزايند و براى مولود خوانى،

[١] - المواسم و المراسم، جعفر مرتضى عاملى: ٤١.

[٢] - الحضاره الاسلاميّه فى القرن الرابع الهجرى: ٢/ ٢٩٨.