تاريكى كه مسلمانان در آن غافل شده و نسبت به بسيارى از مسائل دينى‌شان در جهالت به سر مى‌برند، زنده نگه داشت. و از سخنان او در لابلاى تذكّراتش اين بود كه: تمام شبهايى كه در ميان مسلمانان در آنها جشن گرفته مى‌شد، احياى آنها واجب است؛ چه با تلاوت قرآن كريم باشد، يا خطبه خوانى و سخنرانيهاى مناسب ...».

آنگاه سعيد حوّى بر افراطيها حمله مى‌كند و مى‌گويد:

«در كارهايى مثل اين مسأله تندرويها افراطيان بى جاست واصل در اشياء حرمت نيست بلكه اصل در آن اباحه است، مگر آن كه نصّى در مورد تحريم وارد شده باشد. و در استنباطشان از حديث:

كلّ ما ليس عليه أمْرُنا فهو ردٌ

نيز اشتباه نموده‌اند».[١]

پس در حقيقت، ابراز احساسات و عواطف دينى كه جاى در فطرت مسلمانان دارد، به فرهنگ مردم و راههاى مختلف و عادتهاى اجتماعى مخصوص آنان واگذار شده است و شبيه اين مسأله جشنى است كه اكثر دولتها يا همه آنان در روزهاى استقلالشان بر پا مى‌كنند، ولى فرق ميان اين جشنهايى عمومى و جشنهائى كه به مناسبت روز ميلاد پيامبر (ص) يا ديگر مناسبتهاى مهمّ اسلامى برگزار مى‌شود، اين است كه اين جشنهاى عمومى، مشمول عمومات شرع مقدّس قرار نمى‌گيرند- كه آنها را تحت دايره استحباب و

[١] - كى لا نمضى بعيداً عن احتياجات العصر سعيد حوّى: ٦؛ السيرة بلغة الحب و الشعر: ٣٩- ٣٦.