فقرا شمرده مى‌شود، دلالتى بر احترام و محبّت قلبى برگزار كننده مراسم است، نسبت به آن حضرت و شكرگزارى از خداست بر اين كه پيامبرش را كه رحمة للعالمين است، در ميان آنها قرار داده است».[١]

و سيوطى در رساله‌اش به نام حسن المقصد فى عمل المولد مى‌گويد:

«از نظر من، اصل كار جشن ميلاد كه عبارت است از: اجتماع مردم و تلاوت مقدارى از قرآن و بيان اخبارى كه در مورد پيامبر (ص) وارد شده و نشانه‌هايى كه در ولادت آن حضرت رخ داده است، و سپس سفره غذايى مى‌گسترانند و از آن مى‌خورند و بدون كار اضافه ديگرى، متفرّق مى‌شوند، از بدعتهاى حسنه‌اى است كه صاحب و برگزاركننده‌اش پاداش خواهد داشت؛ چرا كه در آن (مجلس)، بزرگداشت منزلت پيامبر (ص) و اظهار شادمانى و بشارت باد به مناسبت ميلاد شريف آن حضرت است)).[٢]

على رغم اين كه ابن تيميّه از افرادى است كه به صورت افراطى با عيد دانستن روز ميلاد برخورد مى‌نمايد، ولى اقوال زيادى نقل مى‌نمايد كه همه آنها دليلى است بر مشروعيّت اجتماع و برگزارى جشن ميلاد پيامبر (ص).

[١] - سيره حلبيّه: ١/ ٨٤- ٨٣.

[٢] - كَى لا نمضى بعيداً عن احتياجات العصر، سعيد حوّى: ٦؛ السيرة بلغة الحبّ و الشعر: ٤٢.