پس آن باطل است، پس هر كسى كه چيز تازه‌اى پديد آورد و آن را به دين نسبت دهد، ولى در دين، اصلى براى آن وجود نداشته باشد كه به آن اصل برگردد، پس آن، باطل و دين از آن بيزاراست».[١]

ب: ابن‌حجر در شرح حديث شريف نبوى كه در واقع بهترين سخن كتاب خداست مى‌گويد:

«محدّثات- با فتح دال- جمع محدَّثه است و منظور، آن چيزى است كه جديد باشد، ولى اصلى در شرع نداشته باشد و در عرف شرع به آن بدعت مى‌گويند و هر چه در شرع، اصلى داشته باشد، بدعت نيست و برخلاف لغت، بدعت در عرف شرع ناپسند است؛ چرا كه از نظر لغت، هر چيزى كه بى‌مانند باشد، بدعت است؛ چه پسنديده باشد و چه ناپسند، در محدّثه نيز سخن همين است»[٢].

در مورد موضوع بحثمان هم هنگامى كه به قرآن كريم و سنّت شريف نبوى مراجعه مى‌كنيم، مى‌بينيم كه يك اصل مهمّ دينى، نسبت به حقّ پيامبر (ص) داريم و آن عبارت است از لزوم تكريم و بزرگداشت آن حضرت؛ چه در حال حيات، چه در حال ممات و براى هيچ مسلمانى امكان ندارد كه اين اصل را انكار نمايد، امّا اين‌

[١] - جوامع العلوم و الحكم، ابن‌رجب حنبلى( متوفّاى ٧٥٠ ه-. ق): ٢٢٣.

[٢] - فتح البارى: ١٣/ ٢٥٣، شرح حديث ٧٢٧٧.