مسلمانان به قرآن اهتمام فراوانى داشته و براى كتابت، نقطه گذارى، اعرابگذارى كلمه‌ها و جمله‌ها، شماره آيات، مشخّص سازى نقطه‌ها از طريق رنگهاى قرمز، تلاش كرده‌اند. احترام به حافظان قرآن و برگزارى جشنها براى آنان و كارهايى از اين قبيل، براى نگهدارى و پايدارى قرآن است. بر فرض كه رسول خدا (ص) و صحابه و تابعين هم در مورد اين امور، كارى انجام نمى‌دادند، براى جواز آن كافى است؛ چرا كه اصل ومبناى آن در شريعت وجود دارد.

٣- دفاع از كيان اسلامى و حفظ استقلال و نگهبانى مرزهاى آن در مقابل دشمنان، يك اصل مسلّم قرآنى است كه در آيه كريمه: وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ[١] بدان اشاره دارد و امّا اين كه كيفيّت دفاع چگونه بايد باشد؟ اسلحه از چه نوع باشد؟ و كيفيّت به كارگيرى نيروهاى نظامى چگونه باشد؟ همه اينها از مقدّمات اين دفاع هستند.

اگر گفته شود كه بسيج عمومى مثلًا بدعت است، اين يك نوع غفلت از اصل قضيّه است و حال آن كه اسلام اصل را بنا نهاده و شكلها و رنگها و اشكال مختلف را در اختيار مكلّفين گذاشته است كه آن هم بستگى به اقتضاآت زمان دارد.

[١] - انفال( ٨): ٦٠.