«قرآن، مسح را براى پاها نازل كرده است؛ خواه مجرور باشد، يا منصوب. وگروهى از قدما همچون امام على (ع) ابن عبّاس، حسن، عكرمه، شعبى و ديگران، قايل به مسح مى باشند وهمين قول طبرى است ودر بار مسح، رواياتى نقل شده است))[١].

سپس روايت‌

( (ويل للأعقاب من النار))

را ذكر كرده وگفته است: «اين روايت، ناسخ آيه وضو در قرآن است».

پيش از اين گذشت كه اين روايت، مسح را تأييد مى كند وموافق آيه شريفه است؛ بنابر اين، چگونه مى شود ناسخ آن باشد؟! علاوه بر اين، نسخ قرآن، با خبر واحد جايز نيست‌[٢].

فخر رازى دليل ديگرى براى غسل ذكر كرده وگفته است:

«شستن، مشتمل بر مسح است و به عكس، صادق نيست، پس غسل، اقرب به احتياط است؛ بنابر اين، قطع حاصل مى شود به اين كه غسل پاها جانشين مسح شده است».

سيّد شرف الدين در جواب وى مى گويد:

[١] - المحلّى: ٢/ ٥١١- ٥٦

[٢] - التفسير الكبير: ١١/ ١٦٣.