مى باشد؛ زيرا محل ( (رؤوس)) نصب است، هر چند كه ظاهراً حرف جرّ، آن را مجرور كرده است؛ بنابر اين، باز حكم هر دو (رؤوس وارجل) مسح مى باشد. قرائت أرجل هم به فتح- بنابر عطف بر محل رؤوس- و هم به كسره- بنابر عطف به ظاهر- رواست.

فخر رازى اين كلام را گفته و در پايان اين توضيح گفته است كه: «مذهب مشهور نحويها همين است»[١].

دلايل كسانى كه شستن پاها را لازم مى دانند

به طور كلّى مذاهب اهل تسنّن، شستن پاها را در وضو واجب مى دانند وبه دلايلى استدلال كرده اند كه فخر رازى بعضى از آنها را در تفسيرش ذكر كرده است.

او مى نويسد:

«روايات زيادى نقل شده كه شستن پاها را واجب مى داند ومعلوم است كه شستن، شامل مسح هم است وعكس آن صحيح نيست؛ يعنى مسح، شامل شستن نمى باشد، پس به احتياط نزديكتراست؛ بنابر اين، بايد شستن پاها را واجب بدانيم»[٢].

قرطبى گفته است:

[١] - التفسير الكبير: ١١/ ١٦١.

[٢] - التفسير الكبير: ١١/ ١٦٢.