موانع تجارى برداشت كه به شكل تعرفه نبودند و سيستم را بهبود بخشيد. دور اروگوئه (٩٤- ١٩٨٦)، به عنوان دور هشتم كه از همه دورهاى قبلى وسيعتر بود به سازماننن تجارت جهانى و مجموعه‌اى از موافقتنامه‌هاى جديد منجر شد.

دور توكيو: اولين تلاش براى اصلاح سيستم‌

دور توكيو با حضور ١٠٢ كشور از سال ١٩٧٣ تا ١٩٧٩ به طول انجاميد. اين دور از مذاكرات، به تلاشهاى گات براى كاهش فزاينده تعرفه‌ها ادامه داد. در نتيجه اين دور از مذاكرات، به طور ميانگين ٣/ ١ حقوق و عوارض گمركى در نه بازار بزرگ صنعتى كاهش يافت.

ميانگين تعرفه محصولات صنعتى به ٧/ ٤ درصد كاهش يافت. كاهش تعرفه‌ها در يك دوره هشت ساله مرحله بندى شد كه متضمن هدف «هماهنگ‌سازى» بود. تعرفه‌هاى بيشتر، به تناسب كاهش بيشتر را در پى داشت.

در موضوع‌هاى ديگر، دور توكيو نتايج متفاوتى داشت. اين دور نتوانست با مشكلات اساسى كه بر تجارت محصولات كشاورزى اثر مى‌گذاشت مقابله كند و تهيه موافقتنامه جديد در خصوص «حفاظت‌ها» (تدابير اضطرارى در مورد واردات) متوقف شد.

مجموعه مقررات دور توكيو* يارانه‌ها و تدابير جبرانى‌

* موانع فنى تجارت (پاره‌اى اوقات مقررات استاندارد ناميده مى‌شود)

* رويه‌هاى صدور مجوز واردات‌

* خريدهاى دولتى‌

* ارزش‌گذارى گمركى (تفسير ماده ٧)

* ضد دامپينگ (تفسير ماده ٦، جايگزين مجموعه مقررات دور كندى)

* ترتيبات گوشت گاو

* ترتيبات محصولات لبنى‌

* تجارت هواپيماهاى غير نظامى‌

با وجود اين، در زمينه موانع غير تعرفه‌اى موافقتنامه هايى شكل گرفتند كه در برخى موارد مقررات گات را تفسير مى‌كردند و در موارد ديگر از پيدايى زمينه‌هايى كاملا جديد خبر مى‌دادند. در اكثر موارد، تعداد كمى از اعضاى گات (عمدتا صنعتى‌ها) اين ترتيبات و موافقتنامه‌ها را امضا كردند. از آنجا كه تمام اعضاى گات آنها را نپذيرفتند، به صورت غير رسمى «مجموعه مقررات» ناميده مى‌شدند.

اين موافقتنامه‌ها چند جانبه نبودند، اما يك نقطه شروع به حساب مى‌آمدند. تعدادى‌