تجارت در آينده: درآمدى بر سازمان تجارت جهانى - ايروانى، محمد جواد - الصفحة ١٤١ - مشاركت در سيستم فرصتها و نگرانيها

آموزش ٦٢٤/ ١ ميليون فرانك سوييس است‌[١]. تأمين مالى توسط كشورهاى عضو به شكلهاى مختلف است كه دبيرخانه سازمان تجارت جهانى يا كشور اعطاكننده مى‌توانند آن را مديريت كنند. اين وجوه غالبا براى فعاليتهاى خاص و بر اساس تصميم دبيرخانه و كشور اعطاكننده، تخصيص داده مى‌شود (همچنين به سازمان: سياستهاى خاص، صفحه ١٧٣ نگاه كنيد).

٤- موضوعها

دور اروگوئه (٩٤- ١٩٨٦) شاهد تغيير در سياستهاى شمال- جنوب در سيستم سازمان تجارت جهانى(GATT) بوده است. در گذشته، كشورهاى در حال توسعه و توسعه يافتتهه متمايل بودند كه در گروههاى مقابل هم قرار داشته باشند، گرچه استثنائاتى نيز در اين زمينه وجود دارد. در دور اروگوئه، خط فاصل بين اين دو گروه از كشورها تا حدى كمرنگ شد و در طى اين دور از مذاكرات، ائتلافهاى مختلف برحسب موضوعهاى گوناگون شكل گرفت. به‌رغم اين توافقات، در بعضى موضوعها مثلا در مورد منسوجات و پوشاك، اين تقسيم‌بندى‌ها آشكار است. براى موضوعهاى جديدتر مورد بحث در سازمان تجارت جهانى، اختلاف نظرهايى وجود دارد. در بسيارى از موضوعهاى ديگر نيز كشورهاى در حال توسعه منافع مشتركى با ديگران ندارند و ممكن است از موضع‌گيرى‌هاى عمومى دورى كنند. در سراسر دنيا، موضوعها به صورت داغغ و جنجالى مورد بحث قرار دارند. ذيلا خلاصه‌اى از آن بيان مى‌شود.

مشاركت در سيستم: فرصتها و نگرانيها

موافقتنامه‌هاى سازمان تجارت جهانى كه نتيجه مذاكرات تجارى دور اروگوئه ٩٤- ١٩٨٦ است، فرصتهاى چندى را به نفع كشورهاى در حال توسعه فراهم مى‌كنند، اما برخى از مشكلات همچنان وجود دارند.

[١] (*) اين آمار به سال ١٩٩٨ مربوط مى‌شود.