مشكل: شما چگونه اطمينان مى‌دهيد كه مصرف‌كنندگان كشورتان طبق استانداردهايى كه شما مناسب مى‌دانيد غذاى سالم استفاده مى‌كنند. همزمان، شما چگونه اطمينان مى‌دهيد كه مقررات سلامتى و بهداشتى به عنوان بهانه‌اى براى حمايت از توليدكنندگان داخلى به كار نمى‌روند؟ موافقتنامه جداگانه‌اى در زمينه سالم بودن مواد غذايى و استانداردهاى بهداشت گياهى و حيوانى، مقررات اساسى را بيان مى‌كند (تدابير بهداشتى و بهداشت نباتى). اين موافقتنامه به كشورها اجازه مى‌دهد تا استانداردهاى خويش را وضع كنند. اما همچنين بيان مى‌دارد كه مقررات بايد بر پايه علمى باشند. آنها بايد به‌گونه‌اى باشند كه براى حيات يا بهداشت انسان، حيوان يا گياه لازم است. آنها نبايد به طور اختيارى يا غير قابل توجيه بين كشورها، در جايى كه كشورها شرايط مساوى و مشابهى دارند، تبعيض قائل شوند. كشورهاى عضو تشويق مى‌شوند تا در صورت وجود، از استانداردها، رهنمودها و توصيه‌هاى بين‌المللى استفاده كنند. گرچه اعضا ممكن است از ضوابطى استفاده كنند كه از استانداردهاى بالاترى برخوردارند، البته در صورت داشتن توجيه علمى. آنها همچنين مى‌توانند استانداردهاى بالاترى را بر مبناى ارزيابى مناسب ريسك‌ها- مادامى كه رويكرد مزبور قابل توجيه باشد و نه اختيارى- وضع نمايند. همچنين موافقتنامه به كشورها امكان مى‌دهد تا از استانداردهاى مختلف و روشهاى متفاوت بازرسى محصولات استفاده نمايند. بنابراين چگونه يك كشور صادركننده مى‌تواند مطمئن باشد مقرراتى كه براى محصولات خود اجرا مى كند در كشور واردكننده قابل قبول است؟ اگر يك كشور صادركننده بتواند ثابت نمايد كه تدابيرش در مورد صادرات داراى همان سطح حمايت‌ استانداردهاى بين‌المللى چه مرجعى؟

يك پيوست موافقتنامه تدابير بهداشتى و بهداشت نباتى از مراجع زير نام مى‌برد:

* براى غذا: كميسيون تنظيم مجموعه قوانين تغذيه سازمان خواربار و كشاورزى جهانى/ سازمان بهداشت جهانى‌

* براى بهداشت دام: دفتر بين‌المللى بيماريهاى واگيردار دامى (International Office for Epizootics)

* براى بهداشت نباتات: دبيرخانه كنوانسيون بين‌المللى حفظ نباتات در سازمان خواربار و كشاورزى جهانى‌

كشورها مى‌توانند هرگونه موافقتنامه يا سازمان بين‌المللى ديگر كه عضويت در آنها براى اعضاى سازمان تجارت جهانى آزاد باشد را به اين فهرست اضافه كنند.