تجارت در آينده: درآمدى بر سازمان تجارت جهانى - ايروانى، محمد جواد - الصفحة ١٤٢ - مشاركت در سيستم فرصتها و نگرانيها

در بين اين منافع براى كشورهاى در حال توسعه فرصتهاى صادراتى زير به چشم مى‌خورد:

* اصلاحات بنيادى در تجارت كشاورزى؛

* تصميم براى حذف تدريجى سهميه‌بندى صادرات منسوجات و پوشاك كشورهاى در حال توسعه؛

* كاهش تعرفه‌هاى گمركى محصولات صنعتى؛

* افزايش تعداد محصولاتى كه تعرفه‌هاى گمركى آنها در سازمان تجارت جهانى «تثبيت» شده است و افزايش نرخها را مشكل مى‌كند؛

* حذف تدريجى موافقتنامه‌هاى دوجانبه به منظور محدود كردن كميت كالاهاى خاص مورد مبادله [تحت شرايط سازمان تجارت جهانى وGATT تدابير «منطقه خاكسترى» واقعا مورد قبول نيست‌].

علاوه بر اين، موافقتنامه‌هاى دور اروگوئه،GDP جهانى را به طرز چشمگيرى افزايش خواهد داد و تقاضاى جهانى براى صادرات كشورهاى در حال توسعه را برمى‌انگيزد.

موافقتنامه‌هاى دور اروگوئه در مورد دسترسى به بازار كالاها (كاهش تعرفه‌ها) در صورت اجراى كامل، به تنهايى‌GDP جهانى را ٣١٥ ميليارد دلار (بر اساس محاسبات ١٩٩٢) افزايش خواهد داد. قسمتى از اين افزايش در بخش كالاها و خدات صادراتى كشورهاى در حال توسعه است.

دور اروگوئه گات، با توليدكنندگان برنده و بازنده ارتباط داشت و توليدكنندگان بازنده (اكثرا در آفرييقا و كاراييب) بخشى از فقيرترين كشورها در جهان هستند. در نتيجه اين توافق، توليدكنندگان بازنده با هزينه‌هاى بالاترى براى تغذيه مردم خود مواجه خواهند شد؛ زيرا قيمت غلات در بازار جهانى افزايش مى‌يابد. آنها با بدتر شدن رابطه مبادله مواجه شده و شاهد كاهش ارزش ترجيحات فعلى خودشان با اروپا خواهند بود.

پيترر مدن؛ فقيرها فقيرتر مى‌شوند، كريستين ايد، ١٩٩٤.