تجارت در آينده: درآمدى بر سازمان تجارت جهانى - ايروانى، محمد جواد - الصفحة ١٦ - گات «نهادى موقتى» براى تقريبا نيم قرن

قبل از اينكه منشور آن به صورت نهايى پذيرفته شود، ٢٣ كشور از ٥٠ كشور شركت‌كننده، در سال ١٩٤٦ تصميم گرفتند كه براى كاهش و تثبيت تعرفه‌هاى گمركى مذاكره كنند. با پايان يافتن جنگ جهانى دوم، آنان خواستند جهشى اوليه در آزادسازى تجارى ايجاد كنند و ميراثى بزرگ از تدابير حمايتگرانه را كه از اوايل دهه ١٩٣٠ به جا مانده بود، اصلاح نمايند.

نتيجه اولين دور مذاكرات توافق راجع به ٤٥٠٠٠ مورد امتيازات تعرفه‌اى بود كه بر ١٠ ميليارد دلار تجارت كه حدود ١/ ٥ كل تجارت جهانى را دربرمى‌گرفت، اثر داشت.

بيست و سه كشور شركت‌كننده همچنين توافق كردند كه بايد برخى از قواعد تجارى مندرج در منشورITO را نيز بپذيرند. آنها معتقد بودند كه اين كار بايد به سرعت و در عين حال به صورت موقتى انجام شود تا از ارزش امتيازات تعرفه‌اى مورد مذاكره حمايت شود. مجموعه قواعد تجارى و امتيازات تعرفه‌اى، موافقتنامه عمومى تعرفه و تجارت نام گرفت و از ژانويه ١٩٤٨ به اجرا درآمد. اين در حالى است كه منشورITO