و انسان در روى زمين زندگى مى‌كنند، و مقصود از «گاو» هم آلات و ادوات كشاورزى است كه وسيله زندگى مردم روى زمين است، و در زمان‌هاى سابق كشاورزى در ميان مردم با گاو انجام مى‌گرفت و تنها وسيله كشت و زرع بود.

ما اكنون در صدد تفسير و معنى اين حديث نيستيم، و مقصود مهم ما اينست كه مسلمانان و شيعيان متوجه باشند كه به هر حديثى نمى‌توان اعتماد كرد، و اگر در كتابى حديث را مشاهده كردند و بدون درنگ و تأمل نبايد او را به امام عليه السّلام نسبت دهند.

زيرا محدثين و فقهاى شيعه اجماع دارند كه تنها كتب قابل اعتماد و مورد استناد منحصر به كتب اربعه است، يعنى: كافى، تهذيب، و استبصار و من لا يحضره الفقيه.

البته با اعتمادى كه باين كتب چهارگانه هست و فقهاى شيعه از قديم و جديد باين چهار كتاب توجه و عنايت دارند، باز هم كليه اخبار وارده در ابواب مختلف اين كتب قابل عمل نيست زيرا در ميان اين روايات اخبار درست و نادرست وجود دارد، اگر حديثى از نظر سند و يا متن و يا از هر دو جهت مخدوش بود در اين صورت فقيه و مجتهد اين‌گونه روايات را مورد استناد در استنباط احكام شرعى قرار نمى‌دهد.

براى همين جهت كه هر خبرى مورد عمل نيست، فقهاى شيعه- رضوان اللّه عليهم- از قديم و جديد اخبار كتب اربعه را در چهار قسمت قرار داده‌اند: صحيح، حسن، موثوق و ضعيف، و فرق بين صحيح و حسن و يا موثوق و ضعيف بسيار مشكل است، و بايد سالها در اين راه صرف وقت كرد و زحمات‌