گروهى از فلاسفه متقدمين و متجددين گويند: اين زمين در يك روزى نابود و از هم پراكنده خواهد گرديد، و علت متلاشى شدن زمين را چند جهت ذكر نموده‌اند، از جمله گويند:

ستاره دنباله‌دارى بر زمين اصابت خواهد كرد و او را از هم پراكنده خواهد ساخت همانطور كه در زمان حضرت نوح عليه السّلام ستاره دنباله‌دارى بر زمين اصابت كرد و در نتيجه آب‌هاى دريا طغيان كردند و بلاد معموره جهان نابود شدند.

در قرآن مبارك نيز آيات شريفه متعددى بر متلاشى شدن زمين و نابود گرديدن آن وجود دارند، در قرآن تصريح شده كه: و «إِذا رُجَّتِ الْأَرْضُ رَجًّا، وَ بُسَّتِ الْجِبالُ بَسًّا، فَكانَتْ هَباءً مُنْبَثًّا» البته شكى نيست كه تكان شديد زمين براى اصابت چيز ديگرى به آن است، و در اين هنگام كوه‌ها از هم متلاشى شده و در فضا پراكنده خواهند گرديد.

خورشيد و ستارگان نيز مانند زمين و كوه‌ها از بين خواهند رفت، آيه شريفه‌ «إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ، وَ إِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ» شاهد اين مطلب است تيرگى آفتاب براى خاموش شدن نور آن است و در آخر خاموش شدن خورشيد روشنى از بين رفته و سراسر جهان را وحشت ظلمت و سردى فوق العاده‌اى فرا خواهد گرفت‌