فرموده و اين عمل را تجويز نكرده است، با اينكه متبادر در ذهن اين است كه با سوزانيدن اموات مواد مضره و عناصر مهلكه از بين مى‌روند و براى همين جهت است كه برهمنان مردگان خود را مى‌سوزانند تا ضرر و زيان آن به اجتماع نرسد.

در اين طريق يعنى سوزانيدن ابدان اموات خطر سرايت امراض ناشيه از سوزانيدن بدن ميت وجود دارد، زيرا ممكن است قبل از سوختن بدن ميت مواد مهلكه بدن ميت در فضا پراكنده گردد، و هوا و محيط را آلوده سازد، و انداختن ميت در دريا هم خالى از ضرر و زيان نيست، زيرا دريا همواره در جزر و مد است، و امكان دارد بدن ميت را در ساحل اندازد و عناصر كثيف و مواد مضره بدن او را در روى زمين پراكنده كند. ولى دفن كردن در زمين اين خطرات را دفع مى‌كند، زيرا عناصر خاك مواد مهلكه را از بين مى‌برند و بدن را به زودى متلاشى مى‌سازند.

علوم جديده نيز اين نظر را تأييد كرده است، يكى از دانشمندان گويد: در خاك ماده وجود دارد كه ميكروب امراض را مى‌كشد و سل و تيفوئيد و مالاريا را از بين مى‌برد، اگر چنانچه اين ماده در زمين وجود نداشت امراض ناشيه از ابدان مردگان در روى زمين جاندارى باقى نمى‌گذاشت، و موجودات جاندار همگان راه فنا در پيش مى‌گرفتند، و حيات از زمين رخت مى‌بست.

شايد آيه شريفه‌ «أَ لَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ كِفاتاً أَحْياءً وَ أَمْواتاً» ناظر به همين معنى باشد، زيرا اهل لغت گويند: يكى از معانى‌