مهمان برکت سفره - پوريزدي، رحمت؛ احمديزاده، مصطفي - الصفحة ٨٥ - سکوت در سفره
سکوت در سفره!
امیرالمؤمنین† میفرمایند: أذِكْرَ اللَّهِ جَلَّ وَعَزَّ عَلَى الطَّعَامِ وَلَا تَلْفَظُوا[١] فِيهِ فَإِنَّهُ نِعْمَةٌ مِنْ نِعَمِ اللَّهِ وَرِزْقٌ مِنْ رِزْقِهِ يَجِبُ عَلَيْكُمْ شُكْرُهُ وَحَمْدُه؛ «بر سر غذا بسيار ياد خدا كنيد و حرف نزنيد كه غذا يكى از نعمتها و روزيهاى خداست و بر شما شكر و سپاسش لازم است».[٢]
سماعةبنمهران گويد: من با امام صادق† در يك سفره غذا مىخورديم، امام فرمود: اى سماعه خوردن و شكر نمودن، نه خوردن و خاموش بودن».[٣]
از سنتهای رسول خداˆ نقل شده است که: «حضرت بین هر لقمهای، خدا را حمد و ستایش مینمود».[٤]
نیز رسول خداˆ وقتی که قسمتی از لقمهاش را میخورد، میفرمود: اللَّهُمَ لَكَ الْحَمْدُ أَطْعَمْتَ وَسَقَيْتَ وَأَرْوَيْتَ فَلَكَ الْحَمْدُ غَيْرَ مَكْفُورٍ وَلَا مُوَدَّعٍ وَلَا مُسْتَغْنًى عَنْكَ؛ «خدایا! حمد و ستایش مخصوص توست که به ما غذا دادی و ما را سیراب فرمودی، پس حمد و ثنا مخصوص توست، بدون آنکه تو را ناسپاسی کنیم و یا دست از تو بکشیم یا آنکه از تو بی نیازی بجوییم».[٥]
زراره از یاران خاص امام صادق† میگوید: «أَكَلْتُ مَعَ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ† طَعَاماً فَمَا أُحْصِي كَمْ مَرَّةً قَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي جَعَلَنِي أَشْتَهِيهِ».[٦]
[١]. «قيل إنه مضارع محذوف منه إحدى التاءين، والمعنى لا تتكلموا وتصوتوا بغير ذكر الله، فإنه نعمة من نعم الله ومقتضاها الشكر وعدم الغفلة عن ذكر المنعم» (مجمع البحرین، ج٤، ص٢٩١، مادة «لفظ»).