مهمان برکت سفره - پوريزدي، رحمت؛ احمديزاده، مصطفي - الصفحة ٢٢ - روزی مهمان
بخواهد به بندهای خیری برساند، به او هدیهای میدهد. گفته شد: ای پیامبر خداˆ آن هدیه چیست؟ فرمود: [آن هدیه] مهمان [است] که با روزیاش میآید و چون میرود، اهل منزل، آمرزیده شدهاند».[١]
پچ پچ مهمان
چو در خانه مهمانت آید بخند چو خوان پیشت آرند در را مبند
که روزی خورد هر کسی بی گمان سزد گر به مهمان شوی شادمان[٢]
امام علی†: مَا مِنْ مُؤْمِنٍ يَسْمَعُ بِهَمْسِ الضَّيْفِ وَفَرِحَ بِذَلِكَ إِلَّا غُفِرَتْ لَهُ خَطَايَاهُ وَإِنْ كَانَتْ مُطْبِقَةً مَا بَيْنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ؛ «هیچ مؤمنی نیست که پچ پچ مهمان را بشنود و از آن شاد گردد مگر اینکه گناهانش آمرزیده شود، اگرچه [آن گناه] فضای میان آسمان و زمین را پر کرده باشد».[٣]
روزی مهمان
«روزی مهمان پیش از خودش میآید».[٤]
رزق ما آید به پای میهمان از سوی غیب میزبان ماست، هر کس میشود مهمان ما[٥]
شکر به جا آر که مهمان تو روزی خود میخورد از خوان تو[٦]
امام صادق†: ذُكِرَ أَصْحَابُنَا عِنْدَ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ† فَقُلْتُ مَا أَتَغَدَّى وَلَا أَتَعَشَّى
[١]. کنزالعمال، ج٩، ص٢٦٧، ح٢٥٩٧٤.