٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
دفاع و حركت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٦ - احكام فقهى مبارزه ما
نديده گرفته او را بكشد چه اين عمل غدر و خيانت است و اسلام آنرا نمىپذيرد ولى امان دادن براى كافر اصلى است نه براى مرتدهاى فطرى هركس كه از پدر و مادر مسلمان بدنيا آمده باشد و پس از بلوغ كافر شود امان دادن براى او اصلا مشروع نيست و قتلش لازم- است.
(هشتم) استعمال زهر را جمعى از فقهاى ما براى نابودى دشمن در فرض عدم مجبوريت حرام دانستهاند و ديگران بحرمت آن قائل نشده مكروهش پنداشتهاند[١]
قول صحيح بنظر نگارنده عدم حرمت است زيرا روايتى كه مورد استدلال بر اثبات حرمت قرار گرفته از جهت سند ضعيف است و اين ضعف بخاطر سكونى- راوى اخير نيست تا صاحب جواهر از او بدفاع بپر دازد بلكه بخاطر نوفلى ميباشد، نوفلى بنظر نگارنده
[١] ص ٦٧ الجواهر