خصايص خاتم النبيين (ص) - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٢ - ٣- أهميت شور و مشوره
بزرگان، هيچكدام چنين حقى را ندارند كه براى مردم احكام وضع كنند.
اگر انسان بگويد بهقانون شريعت كارى ندارم، قانون رسمى كشور براى من كفايت مىكند، مرتكب گناه كبيره مىشود. آنان اگر بخواهند برخلاف دين و برخلاف قرآن قانون وضع كنند، حتى معاش گرفتنشان نيز حرام مىشود، رأى دادن به آنان نيز حرام است. اصلًا رفتنآنان در مجلس، از كباير محسوب مىشود. چرا چنين كارى را انجام مىدهند؟ چرا مىخواهند، بر خلاف دستور خدا قانون درست كنند؟ براى چه در كشور اسلامى دكان دين فروشى باز مىكنند؟! غالب مجالس و شوراهاى كشورهاى اسلامى بهگونهى به اين گناه كبيره مبتلا هستند. مخصوصاً مجلس شوراى ملى ما، كه هيچ ارادهى از خود ندارند.
در افغانستان وضع نمودن قوانين خلاف شريعت، بر علاوه كه حرام است، خلاف قانون رسمى كشور نيز مىباشد. در ماده سوم قانون اساسى، آمده است: «هيچ قانون، خلاف اصول و فروع دين مبين اسلام، وضع شده نمىتواند» هماكنون لايحه جزاء در دستور كار است، يكعده از زورمندان اصرار دارندكه اين قانون، براى تصويب در مجلس برود، شوراى علماى شيعه افغانستان، چيزهايى خلاف شرع راكه در اين قانون وجود دارد ياد داشت نموده و براى دولت فرستاد و كپى آن را در چند جاى ديگر كه لازم بود نيز