كلمه «بخ» در ترجمه المنجد به «مرد بزرگ» و «مهتر» و به كلمه اى كه در تحسين و فخر و مدح و شگفت به چيزى گويند، معنا شده است و گاهى به جهت مبالغه تكرار كنند بخ بخ (كه گاه مكسور و گاه مضموم و گاهى با تنوين گويند.) و اين متن را به سند ديگرى نيز روايت نموده است.

ابن مغازلى شافعى نيز در مناقب خود به سندش و سبط بن جوزى در تذكره خود (ص ١٨) و خطيب خوارزمى در مناقب خود (ص ٩٤) از طريق حافظ بيهقى از حافظ حاكم نيشابورى و شيخ الاسلام حموينى در فرايد السمطين و در باب ١٣ از طريق حافظ بيهقى روايت كرده اند. (الغدير، ج ١/ ٤٠٢)

در غنية الطالبين، ص ٥٠٢ و ٥٠٣ و نزهة المجالس؛ ج ١/ ١٥٤ از سلمان فارسى و ابى هريره نقل مى كند كه رسول خدا (ص) فرمود: در رجب روز و شبى است كه هركس آن را روزه بگيرد و شب آن را به عبادت بسر برساند همانند كسى است كه يك سال روزه گرفته و عبادت كرده باشد و آن روز، روزيست كه سه روز از ماه رجب باقى مانده باشد و آن روزيست كه پيغمبرما (ص) مبعوث شده است.