پديد آمدن ماه اعتبار دارد و همانند طلوع و زوال و غروب خورشيد نيست، همه مردم سرزمين هاى كره زمين يكروز اول ماه و آخر ماه رمضان و يك روز اول شوال و اول ذيحجه و نهم و دهم ذيحجه (عرفه و عيد قربان) و يك روز اول محرم (اول سال قمرى) و يك روز عاشورا دارند، يك شب ليلة القدر ٢٤ ساعته هم در شب و غرب زمين دارند.[١] ولى اگر در فقه نظر ما اين شد كه ديدن هلال براى اثبات ماه جديد در خود آن جا و اماكن هم افق آن كفايت مى كند نه براى همه سرزمين هاى كره زمين، مى شود بگوييم همانگونه كه عيد رمضان و عيد اضحى و اول روزه دو روز مى شود شب قدر هم حتى در شرق با فاصله زمان‌

[١] . اين قول هرچند در فقه شيعه طرفداران كمترى دارد ولى قوى تر است و مختار دو استاد بزرگوار حضرت آقاى حكيم و حضرت آقاى خويى رضوان الله عليهما مى باشد و دومى، آن را در يكى از كتاب هاى خود توضيح بيشترى داده است و قول اول طرفداران بيشترى دارد ولى ظاهرا در بين فقهاى اهل سنت بر عكس است قول اول طرفداران بيشتر و قول دوم( اتحاد افق شرط باشد) طرفداران كمترى دارد.