پاسخ به پرسشهاى فقهى، اخلاقى و متفرقه - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٩٩ - روزه اساتيد و دانشجويان در غير محل زيست شان

بدهيد، بقيه را قضا كنيد و هر چه كه بعد از حيات شما باقى ماند، آن را وصيت كنيد، شايد در بين ورثه كسى دلش به حال شما بسوزد و ذمه شما را فارغ سازد.

روزه به نيت مافى الذّمّه‌

سوال (٤٤٦): كسى كه نمى‌داند قضايى روزه دارد، آيا مى‌تواند روزه مافى الذمه بگيرد؟ يعنى نيت كند اگر روزه قضا داشته باشد، آن را به‌جا آورد و گرنه به عنوان روزه مستحبى حساب شود؟

جواب: بلى، با اين نيت مى‌تواند روزه بگيرد.

روزه اساتيد و دانشجويان در غير محل زيست شان‌

سوال (٤٤٧): آيا محل تحصيل، در حكم وطن محسوب مى‌شود؟

جواب: اگر براى مدت دو سال يا بيشتر، دو روز در هفته كاملًا مى‌ماند؛ آن جا در حكم وطن است.

سوال (٤٤٨): اساتيد و دانشجويان در صورتى كه كمتر از ده روز در محل تحصيل و خوابگاه مى‌مانند، تكليف نماز و روزه شان چيست؟

جواب: اگر زمان تحصيل و تدريس اساتيد و دانشجويان، حداقل دو سال ادامه دارد در آن جا مستقر مى‌شوند (گرچه در هفته، دوشبانه روز كامل باشند، به نحوى كه به آنان مسافر گفته نشود) آن جا در حكم وطن است و بايد نمازشان را در محل تحصيل، تمام بخوانند و روزه را بگيرند. اگر اساتيد و دانشجويان در هفته حداقل سه روز بيش از مسافت شرعى رفت و آمد كنند و يا در سفر باشند و اين برنامه براى مدتى (به طور مثال شش ماه در يك سال و يا حداقل سه ماه در چند سال تحصيلى) ادامه يابد؛ كثيرالسفر محسوب مى‌شوند و نماز ايشان در محل تحصيل و بين راه تمام و روزه شان صحيح است.