پاسخ به پرسشهاى فقهى، اخلاقى و متفرقه - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٩١ - كوچك بين بودن

افراط در دوستى‌

سوال (١٣١٣): دخترى هستم كه استادم را كه خانم بسيار خوبى است دوست دارم و هميشه در فكرش هستم. ولى من احساس گناه مى‌كنم چون با خودم مى‌گويم: انسان بايد فقط به ياد خدا باشد! لطفاً در اين باره راهنمايى كنيد!

جواب: اين كار حرام نيست، ولى به گفته خود شما، غالباً، مؤمن بايد به ياد خدا باشد، شما دختر متدينى هستيد، مى‌توانيد توجه خود را به خدا جلب كنيد.

سوال (١٣١٤): دخترى بيست ساله‌ى هستم، با يكى از دوستانم كه هم سن و سال خودم است، دست خواهرى دادم، زياد به او وابسته شده‌ام. حالا از من دور است، خيلى دلتنگ دوستم شده‌ام. نمى‌دانم كه اين دل تنگى خود را چگونه تسكين بدهم؟

جواب: دوره جوانى دوره منطق و تعقل نيست، دوره احساسات است، كتاب‌هاى اخلاقى و دينى بخوانيد.

كوچك بِين بودن‌

سوال (١٣١٥): جوانى هستم كه در مقابل هر چيز و هر كسى بسيار حساس و باريك بين هستم. هميشه خودم را نسبت به بقيه پايين مى‌بينم. وقتى با كسى حرف مى‌زنم، فكر مى‌كنم بعد از چند وقت از من بدش مى‌آيد، هميشه احساس مى‌كنم كه بسيار يك انسان گنهكار و بى‌جرأت هستم. به نظريات و افكار ديگران زياد توجه دارم. مى‌خواهم كه دوست‌هاى زيادى داشته باشم، اما همگى بعد از چند مدتى از من دور مى‌شوند، من از اين افكار باطنى خودم بسيار رنج مى‌برم. چطور مى‌توانم اين تفكرم را علاج كنم؟