نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ٢٠٤ - قسمتى از اين خطبه در وصف بهشت است

وحشت و ترس است سكنى نمودن و مانند اينها) و سوق دادن بجائى (قيامت) كه وارد شدنى است (همه خلائق به آنجا وارد خواهند گشت) شما را فرا گرفته است، (٥) و (در اين راه) با هر كسى يك راننده و يك گواهى دهنده‌اى است: راننده‌اى (مرگ) كه او را به محشر ميراند، و گواهى دهنده‌اى (اعضاء و جوارح) كه به كردار (نيك و بد) او گواهى مى‌دهد.

(و منها)

(في صفة الجنة)
دَرَجَاتٌ مُتَفَاضِلَاتٌ وَ مَنَازِلُ مُتَفَاوِتَاتٌ لَا يَنْقَطِعُ نَعِيمُهَا وَ لَا يَظْعَنُ مُقِيمُهَا وَ لَا يَهْرَمُ خَالِدُهَا وَ لَا يَبْأَسُ سَاكِنُهَا.

قسمتى از اين خطبه در وصف بهشت است:

(٦) بهشت داراى درجه و پايه‌هايى است كه بر يكديگر برترى دارد، و داراى منزلهايى است كه از هم امتياز دارد (بجهت آنكه مراتب معرفت و كمال اهل ايمان از يكديگر تفاوت دارد، پس هر كس بر حسب كردار و اخلاص خود در دنيا درجه و منزلى را در آنجا دريابد، چنانكه در قرآن كريم س ٦ ى ١٣٢ مى‌فرمايد: وَ لِكُلٍّ دَرَجاتٌ مِمَّا عَمِلُوا وَ ما رَبُّكَ بِغافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُونَ‌ يعنى براى هر يك از مردم به ازاء كردارشان پايه‌هايى است و پروردگار تو از آنچه كه بجا مى‌آورند بى‌خبر نيست) (٧) آسايش و خوشى در آن زائل نمى‌گردد (چنانكه در قرآن كريم س ١٣ ى ٣٥ مى‌فرمايد: مَثَلُ الْجَنَّةِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ أُكُلُها دائِمٌ وَ ظِلُّها، تِلْكَ عُقْبَى الَّذِينَ اتَّقَوْا، وَ عُقْبَى الْكافِرِينَ النَّارُ يعنى صفت و چگونگى بهشتى كه به پرهيزكاران وعده داده شده آنست كه زير آن جويها جارى است، ميوه آن هميشه باقى و برقرار و سايه آن هميشه گسترده است، آنجا منتهى جايگاه پرهيزكاران است و عاقبت كفّار آتش دوزخ باشد) مقيم در آن كوچ نمى‌كند و از آنجا