نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٠١ - ٢٨ - از خطبه هاى آن حضرت عليه السّلام است (كه در بى اعتمادى بدنيا و مهيّا شدن براى آخرت مى فرمايد )

رسيدن روز بد بختى خود براى نجات خويشتن (از عذاب الهىّ) چاره‌اى نمايد؟ (كردار نيكوئى بجا آورد كه در آن روز هيچ چيز باعث نجات نمى‌شود مگر اعمال صالحه) (٤) آگاه باشيد، شما در ايّام اميد و آرزو هستيد (به بقاى حيات و استمرار زندگانى) كه از پى آن مرگ است (كه بى‌خبر مى‌رسد) پس كسيكه در روزهاى اميد و آرزوى خود پيش از رسيدن اجلش كار كرد (خلق را يارى و خداوند را بندگى نمود) عملش او را نفع بخشيده مرگش زيانى وارد نياورد، و كسيكه در آن ايّام پيش از رسيدن اجل كوتاهى كرد (نه با بندگان يارى و نه خداوند را بندگى نمود) كارش زار است و از مرگ زيان خواهد برد (زيرا پشيمانى از تقصير در خدمت خلق و بندگى خالق در وقت مردن سودى ندارد و بدين جهت در نتيجه زيان خواهد برد (زيرا پشيمانى از تقصير در خدمت خلق و عبادت خالق بكوشيد) در وقت راحتى و ايمنى (موقعى كه دستتان مى‌رسد) همانطور كه كار مى‌كنيد در وقتى كه خوف و ترس بر شما مسلّط ميشود (چون هر وقت بشر محتاج و مضطرّ گردد با خلوص و علاقه تمام بجلب رضاى خالق مى‌كوشد، لذا حضرت دستور مى‌دهد كه در موقع خوشى و ايمنى كه كمتر يادى از خداوند مى‌نماييد از آن غافل نباشيد كه باعث پشيمانى است) (٦) آگاه باشيد، من نعمتى مانند بهشت نديده‌ام كه خواهان آن در خواب غفلت باشد، و نه عذابى را مانند آتش كه گريزان از آن در خواب بيهوشى باشد! (شگفتى از مردمانى است كه از بزرگترين نعمتها كه بهشت باشد غافل مانده‌اند و حال آنكه براى كوچكترين صرفه‌اى كوشش ميكنند، و از احتراز و دورى از چنين آتش باين بزرگى بى پروا هستند در صورتيكه از ترس ضرر بسيار اندك وسيله زياد بر مى‌انگيزند) (٧) آگاه باشيد هر كه از حقّ نفع نبرد، زيان باطل حتما باو مى‌رسد، و هر كه را هدايت براه راست نياورد، ضلالت و گمراهى او را به هلاكت و بيچارگى مى‌كشاند، (٨) آگاه باشيد، شما مأمور شده‌ايد (چاره نداريد مگر) به كوچ كردن (رفتن از اين سرا به سراى باقى) و دلالت شده‌ايد به توشه برداشتن (در قرآن كريم س ٢ ى ١٩٧ مى‌فرمايد: تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوى‌ يعنى در سفر توشه برداريد و بهترين توشه پرهيزكارى است) (٩) و دو چيز است ترسناكترين چيزيكه بر شما از آن بيم دارم يكى متابعت هواى نفس (كه حقائق را پيش چشم شما مى‌پوشاند) و ديگرى طول امل و آرزو است (كه شما را از تهيه زاد و توشه آخرت غافل گرداند) پس در دنيا تهيه توشه نمائيد چيزى را (از خدمت بخلق و بندگى خالق) كه فرداى قيامت خود را (از عذاب ابدى) بآن حفظ كنيد. (سيّد رضىّ فرمايد:) مى‌گويم: اگر باشد كلامى كه مردم را بزهد و بى رغبتى در دنيا و كارهاى نيكوئى كه بكار آخرت آيد وادار نمايد هر آينه همين كلام حضرت است و بس كه مردم را از آمال و آرزوهائى كه علاقه فراوانى بآن دارند منصرف مى‌نمايد، و شعله‌هاى پند و منع از عصيان و نافرمانى از خدا و رسول را مى‌افروزد، و شگفت سخن‌