موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٨ - سيرى در سرّ الصلوة
استفاده شده است، كه منظور از «تسبيح» در بامداد و شامگاه همان نماز است، نه ذكر مطلق. و اگر به مخلَصين (به فتح) اجازه توصيف حق داده شد، براى آن است كه آن ذوات مقدسه در اثر نيل به مقام «فنا» از خود سخن نمىگويند، بلكه با لسان حق توصيف مىنمايند (در قرب نوافل) و حق به زبان آنها سخن مىگويد (در قرب فرايض).
سيرى در سرّ الصلوة
جامعان بين «غيب» و «شهادت» مىكوشند همه آنچه را فهميده يا يافتهاند به جامعه بشرى منتقل كنند؛ لذا گاهى در علوم نقلى با استنباط از ظواهر دينى تدريس و تصنيف دارند؛ و زمانى در علوم عقلى با استمداد از علوم متعارفه و مبادى تبيين شده آن دراسه و كراسهاى به يادگار مىنهند؛ و گاهى نيز در مشاهدههاى قلبى با استعانت از كشفهاى اوّلى خطاناپذير معصومان عليهم السلام وراثتى و رسالتى را به شاهدان انتقال مىدهند؛ و اسوه سالكان خواهند شد.
يكى از چهرههاى درخشان جمع بين «غيب» و «شهود» استاد عالى مقام، حضرت امام خمينى (ره)، است كه راقم اين سطور از مهرماه ١٣٣٤ تا ١٣٤١ ش افتخار شاگردى معظم له را داشته، و از دوران به ياد ماندنى مراحل تحصيلىام به شمار مىآيد.
اگر دهه پر بركت ١٣٥٧ تا ١٣٦٨ ش را درخشش نشأه «شهادت» ايشان بدانيم، چنانكه هست، دهه مبارك ١٣٤٧ [١] تا ١٣٥٨ ق حتماً فروغ نشأه «غيب» آن حضرت (ره) خواهد بود؛ زيرا در اين دهه بسيارى از نفايس غيبى از انفاس قدسى ايشان به نفوس سالكان مسلك صفا رسيده است. زيرا در سال ١٣٤٧ ق
[١] مطابق با ١٣٠٨ ش.