است و از آنجا كه همه اينها به صورتى وسيع در سراسر كشور و نيز در بسيارى از كشورهايى كه موج راديو- تلويزيون به آنجا مى‌رسد و گاهى در تمام دنيا به واسطه رسانه‌هاى گروهى جهان منتشر مى‌شود، لازم دانستم به حكم وظيفه و اخوت اسلامى به بعضى از آنها اشاره كنم. و اين امورى است كه اسلام و اخلاق اسلامى و ارزشهاى انسانى و ملتهاى متعهد اسلام از آنان خصوصاً و از همگان عموماً توقع دارند.

الف) كيفيت برخورد با يكديگر در محيط مجلس و مباحثات بين مخالف و موافق؛ از نمايندگان متوقع است كه مراعات آداب اسلامى در محاورات بشود؛ و انگيزه آن يافتن حق و راه حل باشد و اين امور در محيط دوستى و صفا چون بحثهاى علمى در محيط مدارس فقاهتى كه مقصود، يافتن واقعيت نه تحميل عقيده است، آقايان را بهتر و آسانتر به حقيقت مى‌رساند و مجادلات با حال غضب و عصبانيت انسان را از واقع دور مى‌كند و چون مقصود از بحثها يافتن طريق هر چه بهتر براى خدمت به اسلام و كشور و ملت است و از عبادات و مقربات الهى محسوب است، حقاً لازم است از آنچه مخالف رضاى خداوند متعال است اجتناب شود و محيط مجلس طورى باشد كه علاوه بر يافتن راه صحيح براى شنوندگان، آموزنده اخلاق اسلامى و آداب انسانى باشد، كه اين خود يك عبادت ديگر است. و اگر خداى نخواسته در اين محيط مقدس مقصود كسى اعمال غرض و تحميل عقيده و احياناً تسويه حساب باشد كه قهراً به هتك يك مسلمان و رد و بدل الفاظ غير مناسب منجر مى‌شود علاوه بر آنكه از مسير حق دور مى‌شود و بر خلاف آنچه وظيفه وكيل است مى‌باشد گاهى اشاعه فحشا در يك محيط بسيار وسيع است كه معصيتى عظيم است. اين جانب اميدوارم خداوند توفيق دهد كه همان سان كه جوانهاى عزيز رزمنده، سنگرها را به مسجد و معبد تبديل كردند، حضرات وكلا، مجلس را معبدى كنند منزه از اعمال و اقوال زمان طاغوت، تا مجلسى نمونه شود؛ باشد كه مجالس ديگر كشورهاى اسلامى از آن تبعيت كنند.

كيفيت برخورد با دولت و وزرا و ساير كارمندان؛ شك نيست كه مجلس به همه امور كشور نظارت دارد؛ و حق نمايندگان است كه از هر انحراف و خلافى كه از وزرا و