وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ‌ [١] او وَجَّهْتُ وَجْهِيَ‌ مى‌گويد و براى رسول اكرم‌ ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّى فَكانَ قابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى‌ [٢] است و بين اين دوتا فرق است، با اينكه هر دو در غايت كمال است.

بركات ادعيه وارده از ائمه‌

و از بركاتى كه ما داريم، براى ما هست، بركات ادعيه‌اى است كه از ائمه اطهار وارد شده است. ادعيه ائمه اطهار- همان طورى كه خود قرآن شريف هم آن طور است- كه يك سفره‌اى است كه پهن شده است براى اينكه همه قشرها از آن استفاده كنند. قرآن را چنانچه ملاحظه مى‌فرماييد، در آن اكثراً آيات شريفه‌اى است كه اكثر مردم از آن استفاده مى‌كنند. و در قرآن شريف آياتى است كه فقهاى عظام از آن استفاده مى‌كنند. آياتى است كه فلاسفه از آن استفاده مى‌كنند. آياتى است كه عرفا از آن استفاده مى‌كنند. آياتى است كه خاصه اوليا از آن استفاده مى‌كنند. و آياتى است كه رسول اكرم- صلى اللَّه عليه و آله و سلم- به او رسيده است، و به وسيله او به كسانى كه لايق هستند رسيده است. قرآن، آياتى كه در اين زمينه است كه اهل معرفت از آن استفاده مى‌كنند زياد است، مثل‌ اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ، [٣] هُوَ الْأَوَّلُ وَ الْآخِرُ وَ الظَّاهِرُ وَ الْباطِنُ‌، [٤] هُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ ما كُنْتُمْ‌ [٥] و امثال اينها كه در لفظ و در بيان ممكن است كه انسان براى آنها بياناتى بكند، ولى به حسب واقع و حظّ واقعى مشكل است كه كسى غير از آنكه خوطب به، [٦] به اين طور مسائل برسد. هُوَ الظَّاهِرُ،

[١] سوره انعام، آيه ٧٩: «من با ايمان خالص رو به سوى خدايى آورم كه آفريننده آسمانها و زمين است.»

[٢] سوره نجم، آيه ٨ و ٩: «آن گاه نزديك آمد و بر او نازل گرديد، (بدان نزديكى كه) با او به قدر دو كمان يا نزديكتر از آن شد.»

[٣] سوره نور، آيه ٣٥: «خدا، نور آسمانها و زمين است.»

[٤] سوره حديد، آيه ٣: «او اول و آخر و پيدا و نهان است.»

[٥] سوره حديد، آيه ٤: «هر كجا باشيد او با شماست.»

[٦] كسى كه به او خطاب شده است.