وَ اذْ قالَ ابْراهیمُ رَبِّ اجْعَلْ هذا بَلَداً امِناً ... رَبِّ انَّهُنَّ اضْلَلْنَ کثیراً مِنَ النّاسِ ... رَبَّنا انّی اسْکنْتُ مِنْ ذُرِّیتی بِوادٍ ... رَبَّنا انَّک تَعْلَمُ ما نُخْفی وَ ما نُعْلِنُ ... الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذی وَهَبَ لی ... رَبِّ اجْعَلْنی مُقیمَ الصَّلوةِ ...

[و (یاد آر) هنگامی که ابراهیم گفت: پروردگارا، این شهر (مکه) را حرمی امن قرار ده و من و فرزندانم را از پرستش بتها بدور دار. پروردگارا، آن بتها موجب گمراهی بسیاری از مردم شدهاند، پس هرکه مرا پیروی کند از من است و هرکه مرا نافرمانی کند همانا تو بسیار آمرزنده و مهربانی.

پروردگارا، من برخی از فرزندانم (اسماعیل و اولاد آینده او) را در درهای خشک و بیگیاه نزد خانه محترم و پرشکوه تو جای دادم، پروردگارا برای آنکه نماز را بپا دارند، پس تو هم دلهای مردمی را چنان ساز که به سوی آنان گراید، و از میوهها (ی گوناگون سایر سرزمینها) روزی آنان کن، باشد که سپاس گزارند. پروردگارا همانا تو میدانی آنچه را که ما پنهان میداریم و آنچه را که آشکار میکنیم، و هیچ چیزی در زمین و آسمان بر خدا پنهان نیست. سپاس و ستایش خدایی را که به من در سر پیری اسماعیل و اسحاق را بخشید، همانا پروردگارم شنوای دعاست. پروردگارا مرا برپادارنده نماز