١٧. هروله بین صفا و مروه شکستن تکبر و تفرعن و رمز اجابت سریع و دویدن به دنبال مطلوب است، مبارزه با راه رفتن از روی مَرَح است: وَ لاتَمْشِ فِی الْارْضِ مَرَحاً انَّک لَنْتَخْرِقَ الْارْضَ وَ لَنْتَبْلُغَ الْجِبالَ طولًا. [ترجمه: و در زمین با ناز و خودپسندی راه مرو، که خداوند هیچ خودپسند نازنده را دوست نمیدارد.]

١٨. در فقه شیعه استقبال و استدبار کعبه در حال قضای حاجت روا نیست و این منتهای احترام به کعبه را میرساند.

١٩. به صورت حدیث نقل شده:

اذا حَجَجْتَ بِمالٍ اصْلُهُ سُحْتٌ فَما حَجَجْتَ وَلکنْ حَجَّتِ الْبَعیرُ.

[هرگاه با پولی به حج روی که اصل آن از حرام به دست آمده باشد در واقع تو به حج نرفتهای بلکه شترت به حج رفته است.]

حالا باید گفت: فَما حَجَجْتَ وَلکنْ حَجَّتِ الْموتورُ، حَجَّتِ الطَّیارَةُ وَ السَّیارَةُ.

[ترجمه: تو به حج نرفتهای بلکه موتور و هواپیما و ماشین به حج رفته است.]

سعدی در باب هفتم گلستان، حکایت ١١ نظر به آیه فَمَنْ فَرَضَ فیهِنَّ الْحَجَّ فَلا رَفَثَ وَ لا فُسوقَ وَ لا جِدالَ فِی الْحَجِ دارد، میگوید:

سالی نزاعی در پیادگان حجاج افتاده بود و داعی در آن سفر هم پیاده، انصاف در سر و روی هم فتادیم و داد فسوق و جدال بدادیم. کجاوهنشینی را شنیدم که با عدیل خود میگفت: