گردآورى و بنامهاى خودش موسوم گرديده بود بگونه اى كه چون يكى از آنان مى گفت سوره هود , يا سوره يوسف , يا سوره طه , شنوندگان متوجه مى شدند چه سوره اى را اراده كرده , و پس از آنكه سوره نوشته شده , و معروف بوده نبودن اين ترتيب بين سوره ها در يك مصحف زيانى ندارد . چون بطور كلى مى گوئيم همه اين احاديثى كه روايت شده نه بر كاسته شدن از قرآن دلالت دارد , و نه بر متواتر نبودن قرآن موجود , بلكه آوردن سه حديث ضعيفى كه ضعفش آشكار است و ما در جلوتر بيان داشتيم در برابر معلوم ارزش و اعتبارى ندارند .

بعلاوه قولى را كه مصنف كتاب فصل الخطاب در صدد اثباتش برآمده مخالف يكى از ضروريات مذهب شيعه است . زيرا هيچكس مخالفت نكرده در اين قول كه قرآنى كه بالفعل در دست ما مى باشد متواتر است به اين معنا كه نقل آن از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله جورى بوده كه دستبرد زدن در آن و دگرگون ساختنش ممكن نبوده براى آنكه ناقلين زياد بوده اند , و آنچه را ايشان مى خواهد اثبات كند اگر درست باشد نكوهش و عيب جوئى در تواتر اين قرآن موجود نيز مى باشد . زيرا از اين احاديثى كه روايت نموده فهميده است كه يك مردى كه( زيد بن ثابت) باشد آيات قرآن را از گفتار تك تك از مردان بدست آورده و هر جور دلخواهش بوده بر طبق ذوق و سليقه خود آنها را گردآورى نموده و به سوره فلان نامگذارى كرده , اين وارد كردن عيب است در تواتر قرآن , و حال آنكه معلوم است كه قرآن متواتر است به اين معنى كه هر سوره اى از سوره هايش در سينه هاى مردم زيادى محفوظ بوده يا در هر دوره اى از زمان پيغمبر تا زمان ما بصورت نوشته نزد آنان بوده